دریاچه ارومیه، یکی از بزرگترین تالابهای نمکی جهان و ذخیرهگاه حیاتی آب و تنوع زیستی ایران، این روزها پس از بارشهای اخیر برف و باران و افزایش روانآبها، اندکی جان تازه گرفته است. با این حال، تجربه سالهای گذشته نشان میدهد که اتکا به بارشهای مقطعی بدون اصلاح مشکلات ساختاری و مدیریتی، نمیتواند احیای پایدار دریاچه را تضمین کند. کاهش بیسابقه آب و افزایش شوری، اکوسیستم، کشاورزی منطقه و سلامت مردم اطراف را تهدید میکند و زنگ خطری برای توجه فوری به حفاظت از این میراث طبیعی کشور به صدا درآورده است. کارشناسان سوءمدیریت منابع آبی، سدسازی گسترده و مصرف بیرویه آب در بخش کشاورزی را از دلایل اصلی بحران میدانند. بازنگری در تخصیص آب کشاورزی و کاهش برداشت غیرمجاز، بازسازی تالابها و گیاهان حاشیهای، حفاظت از گونههای آبزی و پرندگان مهاجر، و ایجاد مدیریت یکپارچه حوضه آبریز. در کنار این اقدامات، آموزش و مشارکت مردم برای صرفهجویی در مصرف آب و نظارت بر پروژههای احیا، کلید پایداری این میراث طبیعی و جلوگیری از بحرانهای زیستمحیطی آینده است.
عکاس: فاطمه همتی